W porównaniu z krajami, które odwiedziliśmy wcześniej, w północnej części Chile jest stosunkowo niewiele do zobaczenia i do roboty. Jest tam niewiele naprawdę spektakularnych miejsc lub miejscach o wielkim znaczerniu historiycznym, a i plaże nie są najpiękniejsze na świecie (nie wspominając już o zimnej wodzie…). Ale w sumie to było całkiem miło mieć trochę czasu wolnego na końcu podróży i nacieszyc się lokalnym jedzeniem i winem (z których oba są dobre) lub po prostu relaksowac sie na miejskich skwerach, w portach, or on the beaches.

.

Na szczescie, odwiedziliśmy tez kilka bardzo ciekawych miejsc, wliczajac w to miasto-widmo Humberstone które kiedyś bylo bogatym ośrodkiem produkcji azotanów, kolonie lwów morskich w Iquique, a nice white beach at Bahia Inglesa and the historic town of Valparaiso with its cobbled streets and buildings covered in colourful graffiti.

.

Ostatnie trzy dni naszej podróży spędziliśmy w stolicy, Santiago Chile, które, choć brakuje tu wielkich atrakcji turystycznych, jest przyjemnym miejscem do spędzenia kilku dni. Tutaj, można pójść do teatru, iść na zakupy, odwiedzic muzea i zoo… wiec, we did all those things.

Niestety, dzis jest ostatni dzień naszej podróży… Wydaje sie to dość dziwnie, że w ciągu kilku dni będziemy z powrotem w Australii – juz przyzwyczailismy się do bycia w drodze Trudno uwierzyć, że 11 tygodni minęło tak szybko – probably because they were so packed with amazing places and activities.

To koniec naszej podróży, ale nie oznacza to końca naszych wpisow – w najbliższych tygodniach będziemy zamieszczac na stronie znacznie bardziej szczegółowe raporty z wszystkich miejsc, jakie odwiedziliśmy w Ameryce Południowej, jak również raporty z poprzednich podróży do różnych zakątków świata. Będziemy także przenosic nasz australijski blog na ta strone, i zamieszczac regularne relacje z naszych wycieczek po Australii, więc wracajcie na strone!

Wielkie dzięki za sledzenie naszej podróży, za komentowanie naszych postów, za "lubienie’ naszej strony internetowej na Facebook, i za dzielenie się nia z przyjaciółmi. Dzielemie sie naszymi historiiami przynosilo nam prawie taka sama frajde jak sama podróż

Jeśli macie jakieś pytania lub sugestie dotyczące przyszłych treści na stronie, piszcie e-maile lub komentarze pod postami. Nowe wpisy już wkrótce…

J&W

W Arequipie, odwiedziliśmy także klasztor Santa Catalina, który wygląda jak miasto w mieście, z powodu brukowanych uliczek i kolorowych budynków. Here we found out a lot about the history of the convent and how the nuns´ lives looked like.

Spędziliśmy również trzy dni Kanionie Colca, jest to podobno drugi najgłębszy kanion świata (plytszy tylko do innego kanionu w tej samej okolicy), gdzie widzieliśmy trzy kondory, po jedym na każdy dzień Wycieczka obejmuje zejście ponad 1000m w glab kanionu i, oczywiście, pozniej trzeba wspiąć się z powrotem… Na szczescie, można odzyskać sily w basenie znajdujacym się w tak zwanej Oazie na dnie kanionu, gdzie spędziliśmy jedną z nocy. Musimy powiedzieć,, ze nic nie smakuje lepiej niż zimne piwo lub rum & coke by a poolside bar after a long trek on a sunny day.

Tymczasem, jesteśmy już w Chile, gdzie spedzamy ostatni tydzień naszej podróży, więc czekajcie na ostatni wpis!

Ostatni tydzień spędziliśmy w okolicach Cusco, dawnej stolicy Imperium Inków. Miasto jest bardzo ładne i pełne sladów historii Inków, ich sztuki i architektury, sadly many of which have been converted into colonial churches or other buildings or simply decomposed piece by piece by locals.

Tereny wokół Cusco, zwane Swieta Dolina zawieraja wiele dobrze zachowanych miast Inków i ich świątyn, w tym zabytków, takich jak Saqsaywaman, Pisac and Ollantaytambo.

Klejnotem w koronie jest jednak slynne Machu Picchu, które po prostu zapiera dech w piersiach, bedac ukryte w pięknej dżungli wśród stromych gór. Zdjęcia nie mogą calkowicie oddać piękna tego miejsca, it has to be visited to appreciate it properly and we are so happy we could spend a whole day there.

To wszystko na dzisiaj, bo mamy mało czasu – następny post pojawi sie już wkrótce…

.

Po peruwiańskiej stronie, najpierw odwiedzilismy archeologiczne stanowisko Sillustani, położone w pobliżu jeziora, ktore słynie z wież-grobowcow (zarówno z czasow Inkow jak i jeszcze starszych).

No i oczywiście, odwiedziliśmy tez pływające wyspy Uros. Te siedemdziesiąt sztucznych wysp, wykonanych z trzciny, jeszt zamieszkanych przez około 2000 ludzi, którzy mówią językiem Quechua. Ludnośc żyje głównie z rybołówstwa i turystyki, a kobiety zajmuja sie produkcja i sprzedaża rękodzieła. Mimo to, że wyspy są mocno skomercjalizowane i bardzo turystyczne, to nadal warto je odwiedzić dla pięknych widoków i po to zeby poczuc, jak lud Uros mieszkał w przeszłości. Jednak warto tez pamiętać, że mimo uzależnienia od turystyki, oni naprawdę nadal tam żyją: na kilku z większych wysp są dwie szkoły i kościoł (i wyspy te tez są pływające i wykonane z trzciny).

Poniewaz jesteśmy już w Cusco, nasz następny post będzie dotyczyl Inków, Sacred Valley i, oczywiście, Machu Picchu, więc regularnie sprawdzajcie nasz blog!

Podziekowania dla Miki i Antoine za milo spedzony czas i nauczenie nas jak grać w backgammon

Jesteśmy teraz nad jeziorem Titicaca, a jutro mamy zamiar przeniesc sie do Peru i zobaczyć je z drugiej strony. Kolejny post juz za kilka dni’ .…

J&W

.

Głównym powodem ze tak wielu ludzi odwiedza Potosi jest to, aby odwiedzić jedną z kopalni w Cerro Rico, które nadal pracują pomimo tego, że złoża srebra zostały znacznie zubożone. O nas 12,000 górnikow, którzy tam teraz pracują szuka innych minerałów, głównie miedzi i cyny, a w rzeczywistości są zadowoleni z czegokolwioek, co uda im sie znalezć. Kopalnie są bardzo głębokie, z wieloma poziomami biegnacymi w dół i robi się tam bardzo gorąco, z temperaturami osiągającymi w niektórych miejscach 45 ° C, a wszystko to na ponad 4000m npm. Jest to bardzo trudna praca, a niektórzy górnicy rozpoczaja pracę już w wieku 15 lub 16 which is illegal.

Potosi okazało się dla nas dość pechowe. Po pierwsze, jeden z naszych aparatow został skradziony na dworcu autobusowym i straciliśmy czesc najlepszych zdjęć z pierwszej połowy podróży To musialo być tylko kilka sekund, a my nigdy nie opuścilismy naszych bagazy, a pomimo to nie widzieliśmy jak to się stało – to musieli byc prawdziwi zawodowcy… Po drugie, oboje złapalismy jakieś przeziebienie, z którym walczylismy przez ostatnich kilka dni. Po trzecie, z powodu jakiegoś politycznego protestu odbywało sie blokowanie dróg w okolicy Potosi w dniu w ktorym chcieliśmy wyjechac tak, że utknęliśmy przez 12 godzin w tym mieście. Ale to wszystko jest częścia przygody, nieprawdaz ?

Z Potosi ruszyliśmy dalej na południe do Tupizy, pięknego miasteczka otoczonego przez spektakularne, kolorowe formacje skalne. Tutaj spędziliśmy dwa przyjemne dni odzyskujac sily i odpoczywajac. Jedyną rzeczą, którą zrobilismy, było pół dnia jazdy konnej, which was truly fantastic and the scenery was spectacular.

Teraz, szykujemy się na czterodniową wycieczkę do Salar de Uyuni, i nie mozemy się juz doczekać, bo to powinno być jedna z glownych atrakcji w całej podróży – an update will follow shortly.

Wczoraj, spędziliśmy pierwszą połowę dnia na zakupach, najpierw odwiedzając największy rynek w Ameryce Południowej w El Alto, gdzie można kupić wszystko: odzież, części samochodowe, elektronike czy żywe zwierzęta. Potem zrobiliśmy trochę więcej zakupow na marketach w centrum La Paz. Wynik: ogromny worek pełen dobroci, który będziemy prawdopodobnie musieli nosić ze soba do końca naszej podróży ...

Wieczór był zupelnie inny - poszliśmy zobaczyć lucha libre na zywo, jest to odmiana zapasow popularna w Ameryce Południowej . Podobnie jak w (Polnocno-Amerykanskiej) wolnej amerykance jest tu wszystko udawane, ale nadal jest to bardzo zabawne. Najlepsze było to, że w La Paz walcza również Cholitas, czyli Boliwijskie panie w tradycyjnych kapeluszach i sukniach! Zapewniamy, ze jest to niezla zabawa zobaczyć jak jedna pani przyklada innej pani aluminiowa taca po głowie ...

Dziś było znowu cos innego. Najpierw, zdobylismy szczyt Mt Chacaltaya o wysokosci 5421m! Szczyt ten miescil kiedyś najwyzej polozone stoki narciarskie na świecie, teraz juz zamknietym bo lodowiec roztopil się kilka lat temu - oto zupełnie rzeczywisty efekt globalnego ocieplenia ... Poniewaz można wjechac niemal na sam szczyt, nie trzeba było sie duzo wspinać - tylko około godziny - ale wciaz, można naprawdę poczuć wysokość - Julita musiała się zatrzymać tuż przed dotarciem na szczyt i zejść nizej ze względu na zawroty głowy ...

Po Mt Chacaltaya, odwiedziliśmy piękną Księżycowa Dolinę, znana z wapiennych formacji umiejscowionych spektakularnie na tle gór w kolorze czerwonym. To był naprawdę fantastyczny dzień, choc nieco męczący (tylko ze względu na wysokość).

Dzisiaj wieczorem, lapiemy autobus z La Paz i przenosimy się do południowej części Boliwii, najpierw do Potosi, a następnie do Tupizy, from where we´ll report back in a few days´ time.

Ten post będzie nam zawsze przypominal swietnie spędzony czas w La Paz, razem z innymi podróżnikami Lucy, Josh i Donagh: drinki w barze na dachu, szalone poszukiwania klubu jazzowego jednej nocy, madness of shopping in El Alto and a night out at the wrestling.

La Paz jest położone nieco niżej, około 3650 metrów nad poziomem morza, zajmując kanion poniżej El Alto. Nie wiedzielismy zbyt wiele o tym mieście zanim tu przyjechaliśmy, więc byliśmy bardzo zaskoczeni jej wielkością i tysiącem czerwonych ceglanych domów staczajacych sie ze zbocza kanionu (samo La Paz ma blisko 1 mln mieszkańców i ponad 2 mln razem z El Alto).

Miasto jest bardzo żywe i kolorowe, na wielu ulicznych bazarach sprzedaje wszystko, od żywności, przez kosmetyki, do ubrań i pamiątek, az do magicznych talizmanów i czarow, w tym takich strasznych rzeczy jak suszone płody lamy ... To co z pewnością dodaje miastu charakteru to setki kobiet ubranych w tradycyjne stroje i kapelusze, często niosace coś na plecach w kolorowym worku, be it a baby or some items for sell.

Z powodu szybkiego wzniesienia się na prawie 4000m, na pierwszy dzień lub dwa mieliśmy łagodne objawy choroby wysokościowej, ale juz zdrowiejemy i aklimatyzujemy sie dobrze. Bardzo nam w tym pomaga miejscowy przysmak - liście koki, które żujemy i pijemy w postaci mate (herbata ziołowa) odkad tu przyjechaliśmy. It doesn´t get you any higher than you already are but it has some relaxing qualities and definitely helps dealing with the altitude.

La Paz spodobalo sie nam tak bardzo, że zdecydowaliśmy się przedluzyc nasz pobyt tutaj (sześć zamiast trzech dni, ktore pierwotnie planowalismy), szczególnie, że dowiedzieliśmy się o kilku naprawdę fajnych rzeczach do zrobienia i miejsc do odwiedzenia w okolicy. Ale o tym opowiemy juz w następnym wpisie, który postaramy sie zamiescic za około trzy dni, Tymczasem, do enjoy a selection of pictures from our first three days in La Paz.

Wlasnie wrocilismy z naszej 3-dniowej wycieczki do dżungli, a dokładniej do andyjskiego lasu deszczowego w boliwijskim dorzeczu Amazonki. Byliśmy wewnątrz Madidi Nationak Park, który jest podobno jednym z najbardziej bio-różnorodnych obszarów chronionych na świecie. Mieliśmy tez duzo szczęścia – nikt inny nie zapisal się na wycieczkę z firma z ktora my sie wybraliśmy, więc skończyło się na prywatnej ekspedycji dla nas dwojga! Nasz oboz znajdowal sie trzy godziny łodzią w środku parku narodowego, bez energii elektrycznej i zasiegu telefonicznego. Gdy wysiedlismy z łodzi w srodku dżungli, a lodz odplynela, zostali z nami tylko nasz przewodnik Juan, nasza kucharka Amalia i "dozorca" obozu, którego oni z szacunkiem nazywali Don Primo Brak komunikacji ze światem zewnętrznym i brak mozliwosci odwrotu

Spaliśmy w chatach krytych strzechą z liści, pod moskitierami i spędziliśmy dni na spacerach po dżungli, łowieniu ryb lub ucząc się, jak robić biżuterię z nasion i orzechów. Juan był doskonałym przewodnikiem, posiadajacym bardzo dużą wiedzę na temat roślin i drzew dżungli, które mogą być stosowane do wytwarzania wszelkiego rodzaju leków, trucizn, czy substancji barwiących. Amalia była fantastyczna kucharka, ktora była w stanie wymyślić wiele niezwykłych potraw pomimo tego ze byly one przygotowane w bardzo podstawowych warunkach, np. ryba gotowana na trzy różne sposoby (miedzy innymi gotowana na parze zawinięta w lesne liscie) podczas jednego z obiadów!

Dżungla Amazońska jest fascynująca – jest częściowo podobna do lasów deszczowych w innych częściach świata, ale także wydaje się bardziej pierwotna i bardziej niebezpieczna. Wydaje się, że wszystkie zwierzęta i rośliny rozwinęły zestaw systemów ochronnych mających na celu utrzymanie potencjalnych napastnikow na dystans – kolce lub substancje trujace, lub co najmniej dobry kamuflaż. Jest tam bardzo gorąco i wilgotno w ciągu dnia (nawet teraz, czyli. w suchej porze) i nawet nieco straszne w nocy z powodu tych wszystkich owadów (w tym fluorescencyjnych!) pelzajacych lub latajacych wokół, oraz dzikich zwierzat udajacych sie na lowy. My widzieliśmy kilka gatunków małp, jelenia, i wiele papug, jak również swiecace robaki, ogromne cykady i kilka tarantul tuż obok naszego domku!

Jutro wyjeżdżamy do La Paz i Altiplano, które powinny przyniesć zupełnie inne doświadczenia i przezycia, więc sprawdźcie nasz blog za kilka dni!

Pogoda była dość słaba w czasie naszych pierwszych paru dni tutaj (nadzwyczaj zimno) i jako ze nie natknelismy się na nic bardzo ciekawego, przemiscilismy sie szybko z granicy przez największe miasto w Boliwii, Santa Cruz, do tropikalnej północy w Amazonii, gdzie spędziliśmy dwie noce w miasteczku Trinidad. Tam, spedziliśmy całkiem miło czas po prostu relaksujac sie, ponieważ nie było tam wiele do roboty, więc skończyło się na oglądaniu meczów Ligi Mistrzów na żywo (Wojtek), oraz nadrabianiu zaleglosci z wiadomości z całego świata i serii CSI (Julita). Spróbowaliśmy kilku lokalnych specjałów, takich jak saltenas (rodzaj ciasta podobnego do tego, co w innych krajach nazywają empanadas), i napoj ze sfermentowanej kukurydzy o nazwie chicha (który tradycyjnie był produkowany przez stare kobiety żujace kukurydze w ustach – mamy nadzieję, że nie wspolczesnie…). Spędziliśmy również kilka godzin oglądając dwa leniwce w samym środku placu miejskiego, mimo, że ma to być bardzo rzadkie zwierze nawet w dżungli

I tak po zbyt wielu godzinach w autobusie, jazdy przez niezwykle zakurzone polne drogi, przekraczaniu rzeki na zaimprowizowanej barce i spędzeniu ostatnich kilku godzin w zatłoczonym samochodzie w ośiem osób, w tym z jednym gosciem wiozącym telewizor na kolanach, dotarliśmy do miasta o niewymawialnej nazwie Rurrenabaque (miłosiernie skracanej do Rurre). Tutaj, spedzilismy bardzo milo czaso z dwojka Brytyjczyków ktorych spotkaliśmy po drodze, Lucy i Joshem, jak również zorganizowalismy sobie wycieczkę do dżungli, gdzie mamy zamiar spędzić następne trzy dni - i zdamy relacje po powrocie! Tymczasem, have a look at a selection of pictures from our first days in Bolivia.